Home

Hi allemaal,

Ja ik ben weer terug in Nederland:het kouwe kikkerlandje....

De terugreis verliep heel voorspoedig, overal op tijd. Heel anders dan de heenreis, waar alles mis ging.
We waren zo snel in Nederland, dat Dominique en ik al door de douane waren , voordat de ballonnen met daaraan vast onze dierbaren, er aan kwamen. Was fijn om ze weer te zien!  Ook bij mij thuis was er versierd. Het welkom was dus erg warm..........

Toen ik vanmorgen echter op stond, was ik na de feestvreugde van gisteren: het was een komen en gaan van vrienden en familie, "ontheemd".
Ik dacht wat nu, pfff: ik hoef vandaag niet naar de kids. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik ze nu al mis. Ze spoken me geregeld door het hoofd. Ik kan niet maar zo even schakelen en net doen alsof de afgelopen 4 weken er niet zijn geweest.

Hi allemaal,

Een laatste berichtje uit Zuid-Afrika, voordat ik weer terug kom bij jullie.

Gisteravond hebben we een party gegeven voor de kids (net dank aan de buren voor hun donatie). We dachten leuk laatste avond een gezellig feestje.....
De kids hadden de hele mainhall versierd en opgeruimd. De grote meiden hadden s-morgens de krulspelden al in. Kortom het hele spul was nerveus voor de party.

Woensdag dacht ik nog heel even het is goed om naar huis te gaan, maar...
Ging helemaal over gisteravond. Eerst deed Pamela het woord, daarbij kwam weer naar voren dat wij zo "bijzonder" zijn als vrijwilliger. Ik vind dat zelf helemaal niet, maar hier vinden ze dat wel. Vervolgens gingen een aantal kinderen ons bedanken. DE brok in mij keel werd groter en groter, totdat ie tegen mijn traanbuizen aandrukte en het er echt uit spoot: ja bittere traantjes.

Hi allemaal,

Nog maar een paaar foto's voor jullie. Vandaag niet al te veel tekst, want volgens mij heb ik de "Afrikaanse griep"...
Ik voel me sinds vannacht steeds beroerder worden. Hoop dat het over is voor zaterdag.

Het afscheid van Agape begint te naderen. Lijkt me moeilijk, maar ik verheug me er natuurlijk wel op, om jullie allemaal weer te zien. Cindy Bobo nog ff blijven knuffelen en dan kan ik het weer overnemen van je.....
Rustig maar, ook met jou zal ik knuffelen.

Heel veel liefs,

Laat de foto's spreken.

Siabonga Bernadet

Zoals jullie al weten is Baba, our driver overleden vorige week zaterdag. 

Vrijdag en zaterdag hadden we zijn " Afrikaanse begrafenis".............Vrijdagavond was er een soort avondwake. Het werd op prijs gesteld, dat de volunteers de kinderen hier naar toe zouden begeleiden. Dus vrijdag om 4 uur op naar de avondwake van Baba. eerst langs Agape om de kids op te halen, Met uitzondering van de allerlei kleinsten gingen alle kinderen vanaf 7 jaar mee. Dus weer met z/n 35-en in een busje voor 20 mensen.Onderweg gingen de kids al liedjes zingen, zo vanuit het niets,,, Ik kreeg kippenvel, van mijn kruin tot aan mijn grote tenen. De afstand is bij niet zo groot, maar het raakte me heel erg. De kids kunnen zo verschrikkelijk mooi zingen. En ook al kun je geen Zulu, dan nog was duidelijk, dat de voorbereiding op de begrafenis was. Muziek is erg belangrijk voor de kinderen van  Agape.

Hallo allemaal in het kouwe kikkerlandje,

Hier is het christmas-time......Ja Sinterklaas kennen ze niet en iedereen is al in de stemming voor kerstmis. Vanaf 1 december hebben de kinderen hier ook een maand "zomervakantie"....

Ik hoop. dat de foto's weergeven, wat ik niet onder woorden kan brengen.



Groetjes Bernadet

Hallo lieve mensen in Nederland,


Ik heb weer even tijd om jullie bij te praten over mijn belevenissen, zeg maar emoties in Zuid-Afrika.........

Ik begin dus bij vorige week donderdag. Dominique en ik gingen paardrijden met Wandele ( jullie kunnen jullie denk ik wel herinneren het autistische jongetje in de regen). Op het paard wordt hij heel rustig en zie je hem een stukje ontspannen, wat niet altijd gemakkelijk is voor een autistisch kindje. Wandele heeft ook nog nooit een woord gesproken!!!!
We hebben een half uurtje met hem heen en weer gereden bij een manege in de buurt. Hij had maar een schoen aan de andere was op school achtergebelven, ja dat kan hier allemaal....

Hallo fans,

Every little body, is a somebody....................

Deze tekst staat op het bord bij het project Bobbi bear. In dit project worden seksueel nmisbruikte kinderen opgevangen door een fantastische vrouw Jacky Brenfield.

Zij werkt vanaf 1994 aan dit project en maakt het mogelijk dat de "daders" meestal in de familie of vriendenkring berecht worden. De porcesdure duurt ongeveer 3 jaar.

Om bewijslast te hebben wordt met de misbruikte kinderen met een beer gewerkt. Op deze beer mogen ze tekenen en schrijven om zo hun verhaal te vertellen. Een van deze beren ging gisteren rond. Ik kan je vertellen, je gelooft je ogen niet als je teksten ziet en daar waar de tekeningen zijn neergezet. Je hart draait werkelijk waar om.........

Hoi daar ben ik weer..... Socker,socker,socker...is geen Zuluwoord, maar het Engelse woord voor voetballen. Zaterdag zijn we bij de voetbalwedstrijd geweest en het wisselen van behalve een speler, ook de broek en de schoenen, was reden om daar een project van te maken.Op Agape zijn acht voetballers die geen schoenen of slechte schoenen hebben. Dus hebben we ze een nieuwe out-fit beloofd.Ze waren al drie dagen aan het lachen, wanneer je de boys zag begonnen ze al te lachen.Vanmiddag na schooltijd met de 8 jongens en Gunther (coordinator hier) een of andere Belg die hier kindje heeft geadopteerd: ik noem 'm Jip (Chaoot) want ik kan hem echt niet volgen, op pad gegaan. Gunther heeft ons gevraagd of iets kunnen betekenen voor het hele team bestaande uit 24 jongens. In het team zitten behalve de jongens van Agape ook kinderen uit de nabijgelegen township.

Hallo allemaal,

Bedankt voor jullie reacties. Pfff word ik ook alweer week van. Ja ik kom straks nog terug als een watje!!

Het is inmiddels dinsdag en het regen ' t, ja lekker Hollands, alweer. Dit weer is goed om het smeer van me af te spoelen wat ik oploop op Agape. Rondom het weeshuis ligt een soort graffel, dat bij nat weer mooie vlekken geeft. Vooral als die kleine apies je bespringen en dat doen ze steeds meer.

Ja de kleintjes herkennen me al en zijn blij ( ja,ja) als ze me s-morgens zien. Er zitten meerdere twins (vruchtbare grond dus hier) in het weeshuis. Een tweeling heet Andiswa, ik zeg maar Andijvie, want Zulu ligt me niet echt en Anatucia hebben mijn hart helemaal gestolen. Ze zijn 4 jaar en verschrikkelijke knuffelberen. Dus het  knuffelen hoef ik hier niet te missen.....

Ja, we zijn er. Na een wat beroerde reis;het vliegtuig naar Parijs kwam niet. Dus toen maar in een ander gepropt. In Parijs waren ze aan het staken en konden we dus pas 3 uur later weg. Dit betekende dat we in Johannesburg de vlucht zouden missen. Maar ja van daaruit vliegt er om het uur een naar Durban. Uiteindelijk waren we dinsdag om 6 uur s-middags in het beloofde land...
's Avonds eerst wat gedronken met de andere vrijwilligers John en Ingrid. Was gezellig om er in te komen.

Woensdag begon het "echte" werk en gingen we voor het eerst naar Agape(betekent onvoorwaardelijke liefde). Baba, dat is de chauffeur haalde ons samen met Tessa op. Ik was bloednerveus, want je weet gewoon niet wat je moet verwachten. Hoe zou het zijn om de kinderen te zien.

Vandaag over een week stap ik op Schiphol in het vliegtuig om te vertrekken naar the kids in Zuid-Afrika. Ik had het vandaag verschrikkelijk koud en ga me er dus steeds meer op verheugen. Maar...ik heb net de weblogs gelezen van een aantal vrijwilligers die er nu zijn en wat schetste mijn verbazing....afgelopen vrijdag viel het daar met bakken de lucht uit, dus niet lekker warm en geen zon. Ook heb ik gelezen over allerlei beestjes, en dat waren geen leeuwen, olifanten of andere mooie Afrikaanse direren, maar spinnen,kakkerlakken, hagedissen en teken. Een vrijwilliger had maar liefst 20 tekenbeten. Ik krijg al jeuk als ik eraan denk.
Ik zag ook een foto van twee kindjes van ongeveer een half jaar oud, samen in een bedje liggen. En toen.... kreeg ik het weer helemaal warm en wist ik weer waarom ik daar naar toe ga!!!!

Dus nog een weekje doorbijten en dan gaat mijn avontuur echt beginnen.

Groetjes van een toch wel beetje zenuwachtige Bernadet

Nog anderhalve week en ik sta op Schiphol om te vertrekken naar het weeshuis Agape Care Centre. Maandag 29 oktober om 20.50 uur vertrek ik van Amsterdam, naar Parijs, Johannesburg en vervolgens Durban, om daar op 30 oktober aan te komen. Het lijkt me heel leuk om alle kinderen te ontmoeten.
Het vertrek hier lijkt me niet leuk, want ik heb een hekelijk aan afscheid nemen, en ik laat hier 4 weken alles wat me lief is achter.
Ik ben nog steeds geld aan het inzamelen voor de kinderen om leuke dingen met ze te doen en iets achter te laten voor als ik weer vertrek.
Als ik in Zuid-Afrika ben kunnen jullie me volgen via deze weblog.
Dus wordt vervolgd!!!